काही गोष्टी, काही गमती ........

Thursday, August 25, 2005

मी रंगलेला


'सोनेरी केसांनी मढलेली, पिवळी मादक साडी घातलेली, डोक्यात सुंदर पिवळा गुलाब खोचलेला आणि गोरा रंग तिच्या त्या पिंगट अभिव्यक्तीला फिक्का पाडेल अशी काया असणारी अतिशय उन्मादक सौंदर्या ती नुकतीच धबधब्यातनं केसं पुसत बाहेर आली. भान हरपून तिच्याकडे बघत असतानाच मी हात पुढे केला आणि तिला मी उभा असलेल्या प्रचंड शिळेवर येण्यास मदत केली. लगेच कुठूनतरी कुजबुजल्या आवाजात हलकेच आकाशवाणी झाली "...तूर साबुन आपके गोरे रंग को निखारे..". ते सौंदर्य पाहून देव सुद्धा बरळायला लागला होता.


अगदी सुंदर पाण्याचा डोह, कडेला तो अतिउंच धबधबा, सभोवताली सुंदर वनराई, मध्ये गोलाकार मऊ शिळाखंडांच्या माळा आणि निरभ्र आकाश असल्या देखव्यातून मी तिचा हात हातात धरून पळत चाललो होतो. तिथे समोरच हिरवागार गालिचा पसरल्यासारखा सुंदर बगीचा होता. तिथे आम्ही धाप लागून बसतो नं बसतो तेवढ्यात तिच्या डोळ्यात पाहाता पाहाता मी मुग्ध होऊन गेलो.

"छलके तेरी आंखोंसे शराऽब औऽर जियादा" हे गीत माझ्या प्राणवायूत शिरल्यासारखे बाहेर पडू लागले. कधी हातात हात घालून तर कधी एकमेकांमागे असे आम्ही बागेत विहरू लागलो. भ्रमंती करता करता आम्ही बागेच्या कडेला पोहोचलो. तिथे बघतो तो काय! एक भली मोठी "स्कायस्क्रेपर" इमारत उभी होती. त्या इमरतीचा सगळ्यात उंच मजला खालून दिसतच नव्हता. सुरुवातीला बागेतून ती इमारत का दिसत नव्हती याचा विचार नं करता आम्ही दोघे मात्र त्या इमारतीच्या भव्य प्रवेशद्वारातून आत गेलो. कुठल्याका जपान्याची ती इमारत दिसत होती. आतील सजावटही जपानी होती. जपानी किमोनो पोशाख केलेल्या उल्हसित जपानी तरुणी इकडून तिकडे वावरत होत्या. मध्ये असलेल्या उंच दालनाभोवती अख्खे "शॉपिंग कॉंम्प्लेक्स"च होते. ती झटकन् एका कपड्यांच्या दुकानात गडप झाली आणि काही वेळानंतर एका सुंदर किमोनो पोशाखाचा पेहेराव करून बाहेर आली. तिचे रूप जपानी पोशाखातसुद्धा कसे खूलून दिसते हे बघून मी पुन्हा भान हरपलो. "ले गई दिल, गुडिया जापानकी , पाऽगल मुझे कर दिया" ह्याने सुरूवात होऊन "लव इन टोकियो" कधी सुरू झाला ते कळलंच नाही.

आम्ही त्या इमारतीच्या गच्चीवर जाऊन आजूबाजूचे दृष्य कसे दिसते हे बघण्याचं ठरवलं. काचेच्या "लिफ्ट" मधून विमानाच्या गतीने वर जाताना काही वेगळीच मजा येत होती. माझा "लव इन टोकियो" अजूनही सुरूच होता. सगळ्यात वर असलेल्या मजल्यावर पोहोचलो तर समोर गच्चीवर एक भली मोठी बागच होती. आश्चर्य करत आम्ही तिथे पाय ठेवतो न ठेवतो तेच माझा हात एका "विद्ये"सारख्या दिसणार्‍या झाडीने खरचटला गेला. मला जबरदस्त खाज यायला लागली. अचानक कुठल्याशा आवाजाने मी दचकलो, "ओऽयेऽ ओऽये". तिने आपल्या पर्समधून एक छोटीशी बाटली काढली होती. "खुजली करनेवाले, B-Tex लगाले" असं म्हणत. मला आता काही तरी गडबड आहे याची शंका यायला लागली होती. पण तरी फारशी चिकित्सा न करता आम्ही पुढे सरकलो.

सिनेमातील एक "प्राण" सारखा दिसणारा मनुष्य हातात बाहुल्या घेऊन कसले तरी उचापती गाणं गात उभा होता: "हम बोलेगा तो बोलेगा के बोलता हैं. हमरा एक पडोसी हैं. नाम जिसका जोशी हैं...." वगैरे त्याचं गाणं सुरू होतं. पुढे बघितलं तर खरोखरच एका जोश्याचं घर तिथे होतं. त्या उंच इमारतीवर ते घर कुठून आले याचा विचारही मला शिवला नाही. जोशी बागेमध्ये त्याच्या कुत्र्याला फिरवायला निघाला होता. त्या कुत्र्याचा रंगं मला काही ठीक दिसत नव्हता. बघता बघता तो कुत्रा जोश्याच्या हातातून सुटून दोन पायांवर चालायला लागला. आहो चालायचा सोडा, आता तर त्याने जॅकीट आणि चक्क "रे बॅन" चा काळा सूर्यचष्मा घातला होता. आणि नंतर नंतर तर तो "देव आनंद" या सिने-कलाकारसारखा हॅन्ड्सम् पण दिसायला लागला. मग देव आनंद त्या कुत्र्यासारखा दिसतो की कुत्रा त्या देव आनंद सारखा दिसतो यातला फरकच मला कळेनासा झाला.

इथपर्यंतं सगळं ठीक होतं. पण हा जोश्याचा कुत्रा की देव आनंद कोण तो, आता चक्क माझ्या प्रेमिकेच्यामागे लागला! "रुक जाना ओ जाना हमसे दो बाते करके चली जाना" वगैरे गाणं म्हणून सरळ त्याने माझ्यासमोर तिला फ्लर्ट करायलाच सुरुवात केली. मला जोश्याच्या कुत्र्याचा भयंकर म्हणजे भयंकर संताप आला होता. त्याला जरा दम द्यावा म्हणून मी काडी घेऊन बाजूच्या मोठ्या वडाच्या झाडावर चढून त्याची खबर घेण्याचं ठरवलं. झाडावर चढलो तर काही गडबड झाल्यासारखं वाटलं. झाड तर व्यवस्थितच होतं. पण काय कुणास ठाऊक मी तिथे गेल्या गेल्या उलटा कसा लटकलो त्याचा मला उलगडा होईना. मान वळवून बाजूला बघितलं तर उडालोच. एक वटवाघूळ अगदी मजेत उलटा लटकून माझ्याकडे बघत मिश्किल हसत होता. मला घाम फुटला!

माझ्याकडे बघत तो वटवाघूळ जोरात हसायला लागला आणि गाणं सुरु केलं "एप्रिल फूल बनाया, तो उनको गुस्सा आया, मेरा क्या कसूर, जमाने का कसूर, जिसने दस्तूर बनाया". माझ्या चेहेर्‍यावर भय आणि विस्मय अशा दोन्ही भावना एकवटल्या होता. अजून कुठली भावना माझ्या भयकापित शरीराच्या दक्षिण भागात एकवटली होती हे सूज्ञांना सांगायची गरज नाही. मला कळेना की हा मला कशाबद्दल एप्रिल फूल बनवतो आहे. हसता हसता आणि गाणे गाता गाता त्या वटवाघूळाने सराईतपणे आपल्या डोक्यावर हात फिरवून आपला वटवाघूळाचा मुखवटा काढला. अहो बघतो तर काय तो जोश्याचा कुत्रा होता!

मला "एप्रिल फूल" करत जोश्याचा कुत्रा सटकन् खाली उतरून पळून गेला. माझा संताप आता अनावर झाला होता. मी कसंबसं स्वतःला सोडवून खाली उतरलो आणि जोश्याच्या कुत्र्यामागे पळालो. कुत्रा केव्हाच गडप झाला होता. कुत्र्याला नंतर बघून घेइन असा निश्चय करून मी त्याचा नाद तूर्तास सोडला. त्या डॅंबिस कुत्र्याने तिचा पिच्छाच पुरवला होता. मला ती हिरवळीवर धाप लागल्यामुळे बसलेली दिसली. मी म्हटलं "चल, आपण चौपाटीवर जाऊन भेळ खाऊ!".

त्यानंतर काही वेळातच आम्ही चौपाटीवर चालत जात होतो. एका ठेलेवाल्यानी मोठ्यामोठ्याने "आनेवाला पल जानेवाला हैं" हे गाणं लावलं होतं. जवळपास सगळीकडेच ते गाणं सुरू होतं. आम्ही मस्तपैकी भेळ वगैरे खाऊन नरिमन पॉईंट वर जाऊन भटकू लागलो. इतक्यात आम्हाला तिथे स्कूटरवरती सुनिलबाबू दिसले. मी त्याना विचारू लागलो "वा सुनिलबाबू, नयी गाडी?". सुनिलबाबू म्हणाले "बढिया हैं". मी सुनिलबाबूंशी आणखी थोडा वार्तालाप केला - म्हणजे बायको कशी आहे, घराला नवीन रंगं मारला वगैरे वगैरे.

संध्याकाळ होता होता आम्ही एका टेनिस कोर्टावर पोहोचलो. तिला टेनिस खेळायची खुमखुमी आली नि आम्ही दोघे टेनिस खेळू लागलो. इथेही काही घॉटाळा दिसत होता. माझ्या हातात टेनिसची रॅकेट होती पण तिच्या हातात मात्र बॅडमिंटनची. मी इकडून टेनिस चेंडू फेकला की तिच्याकडे जाताना तो बॅडमिंटनचे फूल होऊन जाई. तिने "शॉट" मारला की माझ्याकडे येता येता ते फूल टेनिसचा चेंडू होऊन जाई.

एवढ्यात ती गुणगुणायला लागली :"ढल गया दिन , हो गई शाम, जाने दो, जाना हैं". मी म्हटलं "अभी अभी तो आई हो, अभी अभी जाना हैं" आणि म्हटलं की तूच तर खेळ सुरू केला, आता एवढ्या लवकर मी काही तुला जाऊ देणार नाही. तिच्या या विनवण्या चाललेल्या असताना मी मारलेला टेनिसचा चेंडू अचानक अंधारलेल्या हिरवळीमध्ये नाहिसा झाला. मी शोध घेत असताना लक्षात आले की एक सार्वजनिक कुत्रा तो चेंडू आपल्या तोंडात लपवून घेऊन चालला आहे. मी जवळ जाऊन बघितले तर तो तोच बदमाश जोश्याचा कुत्रा होता! माझा राग अनावर झाला. मी आपली रॅकेट त्या कुत्र्याला मारायला म्हणून जोरात त्याच्याकडे फेकली. माझ्या प्रेमिकेला अचानक काय झाले कुणास ठाऊक. ती चक्क कुत्र्याची बाजू घेत "कोई पत्थर से ना मारे मेरे दीवाने को" गायला लागली. हा बदल कसा काय घडला या विचारात असतानाच आवाज आला "मेऽऽऽऽल्याऽऽऽऽ" आणि कुठूनतरी भर्कन् एक लाटणं आलं आणि त्या कुत्र्याच्या पोटकाडीत बसलं. ते कुत्र जोराने केकाटून "म्यांऊ म्याऊं" ओरडायला लागलं. लगेच बरीचशी भांडी आदळायचा कान ठोठावणारा आवाजही झाला'

मी खाड्कन् डोळे उघडले. बघतो काय तर आमच्या हिने चोरून दूध पिणार्‍या बोक्याचा चांगलाच समाचार घेतला होता. बोक्याने "म्यांऊ म्यांऊ" ओरडत स्वयंपाक घरातून आमच्या झोपण्याच्या खोली मध्ये शिरून शय्येला लागून असणार्‍या खिडकीमधून काढता पाय घेतला होता. समोरचा टीव्ही सुरुच होता. त्यावर रविवार सकाळचा "रंगोली" कार्यक्रम सुरू होता. त्यावर 'लैला मजनू' पिच्चरचं "कोई पत्थर से ना मारो.." गाणं सुरू होतं. त्या रंगोली कार्यक्रमाने त्यातील जाहिरातींसकट माझ्या साखरझोपेची पार वाट लावली होती.

Monday, August 15, 2005

मोझिला फायरफॉक्स र्‍हस्व वेलांटी


जर आपण "Complex Indic Script Support" आपल्या संगणकावरती प्रतिष्ठित (install) केला नसेल तर मोझिला फायरफॉक्स किंवा ओपेरा वरती देवनागरी युनिकोड र्‍हस्व वेलांटी बरोबर दिसत नाही. जर आपल्या वेबसाईट वर आपण देवनागरी लिपी वापरत असाल तर अशा लोकांना ही र्‍हस्व वेलांटी कशी बरोबर दाखवावी? देवनागरी युनिकोड हे माईक्रोसॉफ्ट्च्या इंटरनेट एक्स्प्लोरर वर बरोबर दिसतं. पण मोझिला फायरफॉक्स किंवा ओपेरा अशा इंटरनेट ब्रॉउजर वरती देवनागरी बरोबर uniscribe केले जात नाही. त्यामुळे र्‍हस्व वेलांट्या ह्या अक्षरांनंतर अवतरतात आणि अख्खे संकेतपत्र (web-page) हे विचित्र दिसते. ते दुरूस्त करण्यासाठीच मी एक javascript तयार केली आहे आणि तिचा वापर ह्या संकेतस्थला (web-site)वरती करण्याची मुभा आहे. जर "Complex Indic Script Support" वापरात नसेल तर येथे वर कोपऱ्यात असलेल्या "link" वर टिचकी दिल्यानंतर येथील र्‍ह्स्व वेलांट्या बरोबर जागेवर दिसतात.

ही javascript अशी:




<script language="javascript">
// Put the devanagari vowel i before the letter it was inserted after
function transcribe(text)
{
if(navigator.appName == "Microsoft Internet Explorer")
{
return text;
} else
{
var lastChar = text.charAt(0);
var newString = text.charAt(0);
var letter;
for (var i=1; i < (text.length - 1); i++)
{
letter = text.charAt(i+1);

if (letter == '\u093f')
{
newString = newString + letter + text.charAt(i);
i++;
} else
{
newString = newString + text.charAt(i);
}
}

if(letter != '\uo93f')
{
newString += text.charAt(text.length-1);
}
}
return newString;
}

// This function is passed a DOM Node object and checks to see if that node
// represents a string of text; i.e., if the node is a Text object it changes
// the text to make an adjustment to vowel i of Devanagari Script for non
// Microsoft Internet Explorer browsers which cannot adjust the position of this
// vowel so that it appears before the letter after which the vowel was introduced.
// This causes the vowel to show at right places for Internet Explorer and non-
// IE browsers alike.
// If the Node is not a Text Node , it recursively calls
// itself on each of the children of the node for altering the children text.
// It enumerates the children of a node
// using the firstChild and nextSibling properties. The
// function does not recurse when it finds a Text node, because Text nodes
// never have children.
function changeText(n) { // n is a Node

if (n.nodeType == 3 /*Node.TEXT_NODE*/)
{
// n is a Text object
var str = n.nodeValue;
n.nodeValue = transcribe(str);
return;
}
// Otherwise, n may have children text Nodes the text of which needs to be changed
for(var m = n.firstChild; m != null; m = m.nextSibling) {
changeText(m); // Chnage the text of enclosed Text Nodes
}
return;
}

function startChange(n)
{
if(navigator.appName == "Microsoft Internet Explorer")
{
return;
}
changeText(n);
}

</script>

</head>
<body> ......
............




ह्यानंतर प्रेक्षकांना ही "script" वापरण्याची मुभा अशी द्यावी:



<script language="javascript">

if(navigator.appName != "Microsoft Internet Explorer")
{
document.writeln('<font size="-2"><A onCLick="startChange(document);"style="color: white; decoration:none;">
&#2332;&#2352;&#32;&#2352;&#2381;&#8205;&#2361;&#2360;&#2381;&#2357;
&#2357;&#2375;&#2354;&#2366;&#2306;&#2335;&#2368;
&#2332;&#2366;&#2327;&#2375;&#2357;&#2352;
&#2342;&#2367;&#2360;&#2340;&#32;&#2344;&#2360;&#2375;&#2354;
&#2340;&#2381;&#2340;&#2352;
&#2340;&#2370;&#2352;&#2381;&#2340;&#2366;&#2360;
&#2352;&#2381;&#8205;&#2361;&#2360;&#2381;&#2357;
&#2357;&#2375;&#2354;&#2366;&#2306;&#2335;&#2381;&#2351;&#2366;
&#2332;&#2366;&#2327;&#2375;&#2357;&#2352;
&#2310;&#2339;&#2339;&#2381;&#2351;&#2366;&#2360;&#2366;&#2336;&#2368;
&#2351;&#2375;&#2341;&#2375;&#32;&#2335;&#2367;&#2330;&#2325;&#2367;
&#2342;&#2381;&#2351;&#2366;

</A> </font>');
}
</script>


Wednesday, August 10, 2005

नावात काय आहे?


नावात काय आहे?

बर्‍याच वर्षांपूर्वी जो कोणी (नक्की कोण हा प्रश्न गौण आहे) हे वाक्य म्हणून गेला, तो म्हणून गेला खरा, पण सगळ्या जगताला एक वादाचा विषय देऊन गेला. मी पुष्कळ वेळा "नावात काय आहे" ह्यावरचा वाद टाळत असतो. कारण "नावात काही नाही" आणि "नावातच सगळे काही आहे" अशा दोन्ही बाजूंनी पटवून देणारे पुष्कळ महाशय असतात.



आमेरिकेत आल्यानंतरच कळले कि यांपैकी कुठ्लीही बाजू घेण्याकरता अनुभव असावा लागतो. कुठलीही बाजू का होईना, ती पटायला स्वतःच्या नावाचा कुणीतरी खेळ केलेला असायला लागतो. तोच खेळ किती तरी वेळा चाललेला असतो या देशात!

माझ नाव पवन. अख्ख्या मराठीत सगळ्यात सोपी अशी "पवन, मदन, नयन" ह्यांच्याशी यमक जुळणारी आणि काना मात्रा नसणारी दुसरी नावे नाहीत. पण अमेरिकन माणसे म्हणा किंवा बाया म्हणा, एक दोन वगळले तर एवढे सोपे नाव बरोबर बोलवून दाखवेल असा एकही जण सापडणार नाही.

ह्या प्रकरणाची सुरवात एका होटेल मॅनेजर पासून झाली. इथे लोकांची नावे "Rachel" ला "रेचल", "Aaron" ला "एरन", "Cary" ला "केरी" अशी उच्चारली जातात. त्याचेच उदाहरण घेउन ह्या माणसाने माझ्या नावाचा "Pawan" च्या ऐवजी "फेवन" म्हणून सम्पूर्ण बट्ट्याबोळ करून टाकला. मी अवाक् होऊन त्याच्याकडे बघत राहिलो. "अरे भल्या माणसा, अरे "प" आणि "फे" यामध्ये केवढा फरक असतो आमच्या मराठीमध्ये तुला ठाऊक आहे काय?" असे मला त्याला आवर्जून विचारवेसे वाटायला लागले. उपयोग नाही हे कळून ह्या पहिल्या वहिल्या नावाच्या फडश्याचा काही शोक न करता मी आपल्या वाटेला लागलो.
पुढे ऑफिसमध्ये कित्येक वेळा असल्या विचित्र "व्हेरायट्यांचा" प्रयोग सुरू झाला. कधी कुठल्या मिटींगमध्ये, किंवा कधी टेलि-काँफरंस कॉल्स वरती मस्तपैकी माझ्या नावाचा खेळ सुरु झाला. लोकं नियमितपणे "हेलो पव्हाण" (आपल्या चव्हाणांसारखं) किंवा "हे फावन" (हे ऐकल्यावर मला "मन-भावन" ह्या शब्दाचीच आठवण व्हायची) असल्या संबोधनाने खेळाची सुरुवात होऊ लागली.
कितीतरीवेळा असले प्रसंग आले की बोलणार्‍या अमेरिकन माणसालासुध्दा कळू लागले की आपलं कुठेतरी चुकतंय. मग अशा वेळेस त्याला (किंवा तिला) माझं नाव कसं "प्रोनाऊंस" करायचं हे मी शिकवू लागलो. आता भला मोठा प्रश्न माझ्यासमोर हा उभा होता की त्यांना ते शिकवायचं कसं? कारण आपल्या मराठीतल्या पुष्कळश्या काना मात्रांचा आणि अक्षरांचा अमेरिकन ईंग्रजीमध्ये तसाच उच्चार निघेल असे शब्द बनवणं हे वाटतं त्यापेक्षा अतिशय कठिण आहे. पण शेवटी मी जुळवाजुळव करून एक 'powun" अश्या "स्पेलिंग"चा शब्द शोधून काढला. कुणाला मला विचारावेसे वाटले की 'बाबा तुझं नांव प्रोनाऊंस कसं करायचं' तर मी त्यांना सांगायचो: 'please pronounce the name as if spelt like "p" "o" "w" "u" "n"'. मग तसा उच्चार करताना माझे अमेरिकन सहकारी "पॉवन" च्या जवळ जायचे. त्यातल्या त्यात "फावन, फेवन, पव्हाण" असल्यातरी नावांपासून माझी सुटका झाली. शेवटी ऑफिसमध्ये "पॉवन" हे नाव मला चिकटले आणि मी पावन झालो.

त्यानंतरसुध्दा अधूनमधून वेगवेगळे नावांचे प्रकार बघायला मिळायचे. एका प्रोजेक्ट मॅनेजर बाईने मला ई-मेल पाठवताना "Hello Powun" पासूनच त्या ई-मेलची सुरुवात करायचा निश्चय केला होता. उच्चार करताना powun आणि लिहिताना "Pawan" हे तिला जमायचंच नाही. बरं अमेरिकनांचं एकदा समजू शकतो, पण आपल्या भारतीय लोकांपैकीही काहीजण टेलि-काँफरंस कॉलवरती "फावन" किंवा "पॉवन" असे आपले तोंड साफ करून घ्यायचे तेव्हा मला बरीच चीड यायची.

कायद्याने माझं पूर्ण पहिलं नांव आहे "पवनकुमार". कुठल्याही "कस्टमर सर्विस" ला फोन केल्यानंतर सहाय्या विचारते: "Who am I speaking with?" किंवा "What is your full name, Sir? आता झालं आली पचाईत! त्या बाईला माझं पूर्ण नांव "spell" करून दाखवणं म्हणजे एक तारेवरची कसरतंच असते. मग मी सुरु करतो "P ऍज इन Peter ...... ".
एखाद्या तामिळ मनुष्याने आपले "सूर्यप्रकाशम् रामचंद्रम् मूर्तिनाथन" हे नांव सांगितले तर ही बाई बेशुध्दच पडायची!

माझ्या मित्रांची मुले दोन वर्षांची असताना छान बोलायला लागली. माझ्या एक उत्तर भारतीय हिंदी भाषिक मित्राचा मुलगा मला "ममन चाचू" असं म्हणत असे. तसेच दुसर्‍या एका अगदी जवळच्या मित्राच्या मुलाने आमचा "पयन काका" करून टाकला होता. लहान मुलांचे बोल किती गोड असतात! त्यामुळे त्यांचे कौतुकच वाटत असते. पण मुले मोठी झाली आणि बरोबर "पवन काका" म्हणू लागली तरी सुध्दा घरची मोठी माणसे "पयन काका" वरच अटकलीत! त्यांना कोणी सांगावे?

तर अशी ही अमुच्या नावाची दीर्घ कहाणी. आई बाबांनी नाव ठेवताना किती मायेनी आपले नाव ठेवलेले असते! तेव्हा त्यांच्या मनात हे येत नाही की लोकं त्या नावाचा किती दुरुपयोग करू शकतात. माझा मुलगा किंवा मुलगी ह्या नावाने जाणली जाणार याचंच त्यांना कौतुक असतं. पण दुर्दैवाने त्याच नावाचा लहानपण आणि शाळेत असतानापासून बराच दुरुपयोग चाललेला असतो.

आजकाल एक "ट्रेन्ड" सुरु झालेला आहे. तो म्हणजे नाव छोटे करून त्याला "वेस्टर्नाइज" करण्याचा. चांगली "सिध्दार्थ" नावाची मुलं स्वतःला "सिड्" म्हणवतात, "अर्चना" आपलं "ऍश्" करून घेते आणि "आनंद" आपले नांव "ऍन्डी" म्हणून सांगत फिरतो. मला त्यांच्याबद्दल कुतूहल वाटतं. शेवटी "नावात काय आहे?" या प्रश्नाचं प्रत्येकाने आपापलं उत्तर शोधायचं असतं.

Saturday, August 06, 2005

देवनागरी लिहिण्याकरीता

तसं पाहता मराठीत लिहिण्यास मदत करणारी बरीच सॉफ्टवेअरं आहेत, पण एकही मला वेगाने मराठी लिहू देईना. म्हणून मीच एक सॉफ्ट्वेअर बनविले आहे आणि त्याचा वापर येथे मराठीतून लिहिण्याकरता केला आहे. आपल्या मराठी बांधवांच्या मुक्त वैयक्तिक उपयोगाकरता (free personal use) मी हा "मराठी फोनेटिक टाईपसेटर" (Marathi Phonetic Typesetter) प्रोग्राम माझ्या साईट (http://www.pkls.com/marphon.php) वरती उपलब्ध केला आहे. कृपया ह्या प्रोग्रामाचा वापर करून तुम्हाला काय वाटते ते जरूर कळवावे. प्रोग्रामातील उणीवासुध्दा जरूर कळवाव्यात.

(09/07/2005 Update) - नुकतेच "Baraha Direct" सॉफ्टवेअर वापरणे सुरू केले. एक "f11" बटन दाबले की जे लिहाल ते सरळ मराठी "युनिकोड" मध्ये बदलून येते. त्यामुळे देवनागरीत वेबसाईट वर लिहिणे सोपे झाले आहे. फक्त "Baraha Direct" वापरताना कीबोर्ड वर लिहिलेले इंग्रजी "मराठी युनिकोड" मध्ये बदलण्यासाठी योग्य "settings" वापारावे.